Come away with me

Det finns ikkje noko betre enn å forsvinne ned i si eiga verd kvar alle er venner, det finns ikkje krig og naud, borna i India blir ikkje utnytta og kvar Carrie Bradshaw ikkje ende opp med Mr Big, men Aiden. 

 

Eg kan nynne på melodiane til Melissa Horn, men eg kan ikkje synge tekstane fordi svensk er så ulikt frening og engelsk, eg drikk te medan eg ser for meg kjøkkenet eg og Karl skal ha, i eit kvitt eller rødt eller grønt hus, farga er det same så lenge det ikkje er orange, og eg skal ha dufteljos i alle etasjane og drikke alkoholfri vin medan eg les dikt av Jakob Sande og høyrer barna leike ute på graset.

 

Barna har sandkasse og gravemaskin, og Karl har bygga ein båt midt på plena som dei seglar på kvar laurdagsmorgon etter baretv, og som dei spring til når dei ikkje vil ha fisk til middag, og må ete opp grønsakene sine.

 


 

Å vandre inn i mitt eige houd kvar Nora ikkje forlet Torvald Helmer, men blir for å prøve å rette opp på problema, kvar bryllaupet mitt skal ha ei heil brosjyre som invitasjon, eit samfunn kvar eg skal eige eit par Manalo Blahnik og eg lagar heimelaga middag kvar dag, er slett ikkje slitsamt. For å ikkje gløyme at eg er fotograf i Paris.

 

 

Eg tenkjer faktisk ikkje så mykje. Eg drøymer.

Og spør du meg, er det betre enn noko anna.

Det er sjeldan problem i draumeland.


Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits