I forgot

to tell.


Natt til syttende prøvde Jørgen hjarte- og lungeredning på eingongsgrillen


og det var bra då vi jentene var svolten.
Ja, Monica var der! Det var kjekke saker.






Og Christian hadde fått raude negler som matcha russebuksa.


Vi dansa heile natta, og då eg la meg så tidleg som kl 05.00, var det eigentleg for tidleg.

Men smart var det då det viste seg at det var meget hardt å vakne 17.mai.
Då kom Dea på døra, og vi var klar for bygdefeiring.


Og på barneskulen min hadde dei teikna drøssevis av portrett av loverboy! 
Slik gjorde ikkje vi når eg gjekk i 5.klasse. Hadde eg hatt moglegheita til å teikne Bjørnstjerne Bjørnson i skuletimen i mine yngre dager, hadde eg ikkje følt at eg gjekk klipp av noko på skulen. Men det har eg altså. Heldige menneske, denne yngre generasjonen.


Joda. Eg solte russeaviser


og køyrde med Piker du liker. (Også køyre eg utanfor ein betonkant berre for å å få ein ekstra salutt på 17.mai. Men det er ei anna historie.)


Dessutan hadde Andrea funne ein blåsar.


Og med det forlot vi rusetida vår.



Vi drog heim, kvar til vårt, tok av oss dei raude buksene og mana oss opp til eksamen, og naut stillheita.
Stamp on the ground, fløyter, skråling og Riverside var over.

Det var russetida mi. 17 dager med hopping og seine kvelder. Og èi bukse.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits