Emotions

I dag har vore ein dag full av inntrykk, uttrykk og følingar.
Det var begravelse for gammal tanta mi som har vore hjå oss to gonger i veka i over tjue år, og no sit ho plutseleg ikkje på kjøkkenstolen vår lengre. Det er trist og rart og uvand å tenkje på at ho aldri kjem på besøk igjen, eg kjem aldri til å høyre stemma henne igjen eller sjå jakka hennar i gangen. Men eg tenkjer at det er slik livet er, ein kan ikkje planlegge alt. Er det noko vi veit, er at ein dag tek det slutt. Vi veit berre ikkje når.




For å få ut alle tankane og følingane gjekk eg og Karl på fjelltur. Det er ei tålmodsprøve, samstundes som det er ein fantastisk metode å få ut ting på. Renske opp. Og det trengs. Vi treng nokon som drar oss opp bakkane og seier at vi skal fortsette sjølv om ein har lyst til å legge seg ned. Ein treng nokon som roper ein vil greie det, nokon som har trua på ein og ein som vil stå ved sia og dra ein opp når det kjenns så alt for tung ut til å gjere det aleine. Eg har aldri haldt i handa til nokon medan eg har gått fjelltur før. Men i dag gjorde eg det. Og det var ein underleg føling av at nokon hadde taket på meg og ville dra meg opp dersom eg ikkje orka meir. Ei trygg føling.

Eg ynskjer å vere ein slik som kan stå og oppmuntre andre når dei aller helst vil gje opp. 
Alle treng ein eller fleire slike personer. 
Den viktigaste for meg er Gud, sjølve trua mi, den som gjer meg grunn til å leve. 
Han seier eg er bra nok, og gjer meg nye sjanser, sjølv når eg failer. 
Han anbefalast. På det varmaste.

3 kommentarer

May Britt

22.06.2010 kl.23:52

Kondolerer så mykje Benedicte..

D va mykje gode ord å lese!

Helene

23.06.2010 kl.00:50

Kondolerer..

Takk for fine ord!:)

.:*:. Miss Nerland .:*:.

23.06.2010 kl.07:59

Kondolerer Benedicte.. Vet hvordan det er å miste noen man er glad i og det er ikke noe moro. Men hun har det uansett bedre no da i det minste om det er en trøst

Skriv en ny kommentar

hits