Brunch

Kvar morgon har eg tekoppen i handa. Også spring eg ut av huset på Sinsen, ser meg over skuldra og spring til banen.

Fyrste skuledag i august var eg superstressa, og sprang rundt som ein galen i Karl Johan, uvitande om kvar eg var, kvar skulen var, kvar eg var i forhold til Stortinget og om eg rakk å møte opp i tide. Då eg sprang over eit gangoverfelt medan eg såg meg over skuldra og klikka helane mot asfalten, byrja eg å flire for meg sjølv. Det var alltid slik eg hadde sett det før meg: eg i storbyen. Og no var eg i storbyen. Stor by. Lite menneske.

Anyway.

 

Ja, også kvar dag følger Audrey Hepburn med på lunchen min. Ho er så snerten, også i så fin størring og kvalitet. Også skryt alle av ho og synes ho er så ven. Då smiler eg og Audrey.


Dei siste morgonane har eg vore så stressa at eg må ete frukost på trikken på veg opp til Sjømannsskolen. Då er det mange som ser litt rart på meg. Det er nett som om ingen et i Oslo, berre eg. Alle sit på desse fancy cafeane, og eg et heimbaka braud og smører kremost på skiva på trikken. Eg er student. Og eg liker braudet mitt. Og eg er stressa.

Lat meg ete, Oslo.

 

No skal eg ta med meg koppen og Audrey og dra på skulen. Eg krysser fingrene for at eg får sitteplass på trikken slik at det blir enklare å smøre seg frukost.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits