Haustsmil.



I går då eg køyrde folkevogna vår (det var andre gong eg køyrde bil på ein og ein halv månad, ein bruker jo ikkje bil i oslo) gjekk det opp for meg at det er haust. Eg høyrde på CDen til 7 days and a miracle, og nett der, nett mellom trommeslaga i musikken, utsikta frå bilruta, kjensla i kroppen over at mykje skjer og livet er godt, kjente eg det: det er haust. Trea er gule, musikken bring meg tilbake 3 år: eg og Monica på konsert som høyrer 7 days and a miracle for fyrste gong og vi fell for musikken deira, seine kvelder med tekoppar og sjokolade, refleks og skjerf rundt halsen.

I ein halvtime, på veg til Ingeborg var eg i 2007 igjen. Eg følte eg kunne kjenne luktene og høyre lydane rundt meg, nett slik det var for tre år sidan. Livet var fantastisk i 2007. Men veit du, eg har bestemt meg for at kvart år skal bli betre enn det som har vore før, så 2010 er utruleg det. Eg er så takksam. Eg får oppleve haust etter haust. Og kjenne glea over det som skjer.

Nokon gonger trur eg at eg er veras heldigste.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits