Count me in

Det var ikkje så forferdeleg å vere trikketeljar. Ikkje når eg kunne sitje saman med Beate og ho telte dør 3 og 4 medan eg tok dør 1 og 2. Også åt vi sjokoladebollar og drakk Imsdal, snakka med fulle karar som ville hjelpe oss å telje, halvfulle engelskmenn som synes det var utruleg at vi jobba frivelleg ein laurdagskveld for å tene penger til misjon og nyskjerrige tenåringar som lurte på kvifor vi var så opptatt av å sjå kor mange som gjekk på trikken.

Eg kom heim klokka fire i natt etter å ha ete vafflar med venninner og nokre politistudentar, og eg åt faktisk vafflar, noko eg vanlegvis ikkje gjer. No jar eg rekna ut at eg har fått 8 timers svevn, då eg våkna kl 13. Å, eg skulle så gjerne ha brukt denne dagen til å gjere ingen veras ting.

NEI, Benedicte. No skal du støtte misjonen, her.








No er det 6 nye timer som trikketeljar, men i dag må eg sitje aleine då trikken er meir gammaldags og mindre. Og eg slepp forhåpentligvis unna fulle folk som kan spy når som helst.

Kanskje dette blir mine siste timer i trikketeljarkarriera mi som nylig har byrja. Eller så kjem eg til å fortsette på TBBMI, og då må eg telje trikkefolk neste år òg, dersom ikkje Ruter# har blitt meir moderne til den tid så datamaskiner kan ta den delen.

Det er nesten litt trist. For det er litt sjarm å sitje med teppe og mappe og krysse av kor mange folk som går på Holtet, Ljabru, Disen, Holdbergs plass osv. Men alt til si tid. No skal det teljas.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits