Something piggy

På mondag fekk eg pakke i posten, sa posten. Det var først i dag eg rakk å hente ho.

-Neimen, e det freningen! sa postdama då eg kom på Økern. (Eg har alt vore hjå ho to andre gonger og ho synes det er så fint at eg kjem frå Fræna, for ho er nemmleg halvt frening.)
-Hehehe...

Så fekk eg pakka mi.

 

Den var frå mamma. Og den var lilla. Då kom eg til å tenkje på kinderegg-egg, og blei sjokoladesjuk for 5. gongen i dag.

Eg brukte faktisk 7 minutter på å få opp teipen med neglene. Er det noko ho mor kan, så er det å pakke. Eg sat på banen blandt 39 innvandrerar og alle strirra på ein febrilsk frening som prøvde å få tak i sjokolade.

Men allereie her burde eg ha skjønt at noko var gale.

Og når eg såg dette skjøna eg at løpet var køyrd.

Innvandrerane måpa då eg dro fram det verste eg har fått i posten. Muslimane haldt seg for augo.

Mamma og pappa vil visstnok at eg skal bli sparsam. Ein GRIS, folkens. Og som om ikkje det er nok, handler den om fotball. Skulle eg fyrst fått ein gris kunne det vore blomar på han.

Og no sit denne grisen og ser på meg med dei fæla augo sine, ber meg om å putte på han penger som eg ikkje har.

Ut ifrå brevet å tolke, burde eg kanskje ha venta med å opne pakka like framfor augo på alle og ein kvar. Etterpåklokskap.

Nei, posthistoria mi i Oslo er trist.

Fyrst fekk eg tidanes verste t-skjorte frå syster i posten

og no denne grisen.




Ok, Mamma og Victoria: Dykk skal få ein sjanse til til å sende meg noko vent i posten. Feilar dykk ein gong til, flytter eg og dykk får aldri adressa mi igjen.

Takk.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits