For det fyrste

Det er fyrste desember, det er kaldt som berre det, stjerna heng i vinduet og på himmelvelvingen, eg har gløgg og pepperkake i skåpet, varmeomnen står på for fullt, det kriblar i magen, eg syr igjen hola på ullstrympebuksene mine så dei held ein sesong til, eg smører meg med kremar så eg slepp alt for mykje vinterhud, soverommet er eit lite kaos, kalenderen min er eit salig rot av det eg vil, det eg bør, det eg må og det eg kan, og eg høyrer på julemusikk, reflektere over at adventstid betyr ventetid, og eg venter, eg gjer verkeleg det, eg føler meg som ein unge, snart er det jul, snart er det engler daler ned i skjul, vener over ein kopp kakao i Fræna, seine netter og korte dager, det blir normalt for fleire enn berre meg med sjokolade til frukost og braud til dessert, eg skal finne fram bortgjømde skatter eg har lagt igjen heime og kome tilbake til Oslo over nyåret med nye skor og klede som har venta på meg i eit skåp ein plass, livet er verdt å vente på tenkjer eg, men det er livet eg lever no, det er det eg gjer no, det er dette som er livet, og livet kan føles som litt venting, men det er spenning, det er glede, det er fred.

Det er berre fyrste desember i dag. Dog ein del av livet.





Kan man vere forelska i livet, er eg det.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits