Killing me softly

I dag har ftene, hendene, kinna, hret, leggane, fingrane, ALT visna. Det har vore s kaldt og eg har sttt s lenge ute i minusgradene at det er eit under at eg kom meg heim til slutt.

Eg skulle p posten og hente rets julekalender som mamma har sotte saman. I slutten av oktober ringde ho meg:

-No e i snart frdi m kalendern din!
-Julekalender...?
-JA!
-E i ikkje 20 r?
-Jamen...

Joda. Eg kjem vel alltid til vere minstedattera, og d m eg berre takke og bukke for 24 sm pakker som eg skulle hente p posten i dag. Det eg ikkje rekna med var at pakka var s stor, og at pakka var s tung, og at veret var s kaldt, og at skoa mine var s glatt, og at banen eg eigentleg skulle hoppe p hadde spora av, s eg mtte G heim med pakka. I mine bare hender. Dette skal aldri gjenta seg.

P veg til postkontoret p kern, uvitande om det som lg framfor meg, mtte eg ein muslim. Ein gammal st muslimsk mann som sg p meg og p bibelen eg hald i handa p bussen. Eg var nesten litt overrasska d han spurde korleis eg hadde det, og eg smila og takka og sa at eg hadde det s bra atte. Nr eg gjekk av p kern, gjekk den gamle mannen til venstre, eg til hgre, og plutseleg snudde han og spurde om eg trengte noko hjelp. Hjelp, eg? Nei takk, svara eg, eg trengte vel ikkje hjelp til noko. Eg skulle tatt imot hjelpa hans, det var heilt sikkert Gud som sende han, for nr eg kom til postkontoret og mtte den veggen av ei pakke som eg skulle drasse med meg heim, ville eg springe ut, jakte etter den gamle muslimen og dra han inn til postkontoret og seie: JA. Eg treng hjelp. Eg treng ein mann. Og no kan til og med ein muslim aksepteras.

Men det var berre meg. Og den store pakka. Og postdama som synes det er s kjekt at eg er fr Frna, og at mor sender adventskalender i posten. Eg derimot, sukka tungt. Pakka vegde 15 kg og posten hadde ikkje nokon pose som var stor nok. Og banen var innstilt. Det gjekk ingen busser.

S d gjekk eg der. Utan mann, utan muslim, utan varme. Det er nokre gonger ei sjlvstendig kvinne m kaste inn handkledet og tilst at det er visse ulemper med vere singel: ein kan ikkje ringe karen sin og beordre han kome. Men eg var skikkelig sjlvstendig i dag. Eg og pakka gjekk over tre km, p glatta, i kulda, og veska eg hadde p skuldra sklei ned, fingrane mine hang ikkje lengre p kroppen, kinna brann og nashra fraus til is.



Til slutt var kampen vunne. Eg var framme.
-DUNK. Kroppen min gr i golvet. La oss hpe at det ikkje er noko knuseleg i adventskalenderen.




Note til mamma: Dersom du skal lage adventskalender til meg til neste r, burde du lage han no slik at eg kan ta han med til Oslo etter eg har vore heime denne jula. Eg gr ikkje til kern ein gong til i 10 effektive minusgrader med bomullsstrmpebukse. Eller utan ein mann. Your choice.

2 kommentarer

maria

02.12.2010 kl.12:56

fantastisk blogginnlegg!! e lo og koste meg! og e fr faktisk og pakkekalender.. og e e jo et r eldre enn deg.. :D hpe du fr ei fantastisk adventstid!

.:*:. Miss Nerland .:*:.

03.12.2010 kl.10:20

Pakkekalendere er koselige:) Fikk en selv i posten. Den veide ikke 15 kg da.. Men jeg er velsigna med bil:p

Men du fr skaffe deg mann. Eller brodder p skoene s det blir lettere g p glatta...

Skriv en ny kommentar

hits