Killing me softly

I dag har føtene, hendene, kinna, håret, leggane, fingrane, ALT visna. Det har vore så kaldt og eg har stått så lenge ute i minusgradene at det er eit under at eg kom meg heim til slutt.

 

Eg skulle på posten og hente årets julekalender som mamma har sotte saman. I slutten av oktober ringde ho meg:

-No e i snart færdi mæ kalendern din!
-Julekalender...?
-JA!
-E i ikkje 20 år?
-Jamen...

 

Joda. Eg kjem vel alltid til å vere minstedattera, og då må eg berre takke og bukke for 24 små pakker som eg skulle hente på posten i dag. Det eg ikkje rekna med var at pakka var så stor, og at pakka var så tung, og at veret var så kaldt, og at skoa mine var så glatt, og at banen eg eigentleg skulle hoppe på hadde spora av, så eg måtte GÅ heim med pakka. I mine bare hender. Dette skal aldri gjenta seg.

 

På veg til postkontoret på Økern, uvitande om det som låg framfor meg, møtte eg ein muslim. Ein gammal søt muslimsk mann som såg på meg og på bibelen eg hald i handa på bussen. Eg var nesten litt overrasska då han spurde korleis eg hadde det, og eg smila og takka og sa at eg hadde det så bra atte. Når eg gjekk av på Økern, gjekk den gamle mannen til venstre, eg til høgre, og plutseleg snudde han og spurde om eg trengte noko hjelp. Hjelp, eg? Nei takk, svara eg, eg trengte vel ikkje hjelp til noko. Eg skulle tatt imot hjelpa hans, det var heilt sikkert Gud som sende han, for når eg kom til postkontoret og møtte den veggen av ei pakke som eg skulle drasse med meg heim, ville eg springe ut, jakte etter den gamle muslimen og dra han inn til postkontoret og seie: JA. Eg treng hjelp. Eg treng ein mann. Og no kan til og med ein muslim aksepteras.

Men det var berre meg. Og den store pakka. Og postdama som synes det er så kjekt at eg er frå Fræna, og at mor sender adventskalender i posten. Eg derimot, sukka tungt. Pakka vegde 15 kg og posten hadde ikkje nokon pose som var stor nok. Og banen var innstilt. Det gjekk ingen busser.

Så då gjekk eg der. Utan mann, utan muslim, utan varme. Det er nokre gonger ei sjølvstendig kvinne må kaste inn handkledet og tilstå at det er visse ulemper med å vere singel: ein kan ikkje ringe karen sin og beordre han å kome. Men eg var skikkelig sjølvstendig i dag. Eg og pakka gjekk over tre km, på glatta, i kulda, og veska eg hadde på skuldra sklei ned, fingrane mine hang ikkje lengre på kroppen, kinna brann og nashåra fraus til is.



Til slutt var kampen vunne. Eg var framme.
-DUNK. Kroppen min går i golvet. La oss håpe at det ikkje er noko knuseleg i adventskalenderen.




Note til mamma: Dersom du skal lage adventskalender til meg til neste år, burde du lage han no slik at eg kan ta han med til Oslo etter eg har vore heime denne jula. Eg går ikkje til Økern ein gong til i 10 effektive minusgrader med bomullsstrømpebukse. Eller utan ein mann. Your choice.

2 kommentarer

maria

02.12.2010 kl.12:56

fantastisk blogginnlegg!! e lo og koste meg! og e får faktisk og pakkekalender.. og e e jo et år eldre enn deg.. :D håpe du får ei fantastisk adventstid!

.:*:. Miss Nerland .:*:.

03.12.2010 kl.10:20

Pakkekalendere er koselige:) Fikk en selv i posten. Den veide ikke 15 kg da.. Men jeg er velsigna med bil:p

Men du får skaffe deg mann. Eller brodder på skoene så det blir lettere å gå på glatta...

Skriv en ny kommentar

hits