Cry me a river

Eg lurer på kva det er med meg som får menn til å grine som Amazonaselva, menn som aldri har grene før, i alle fall ikkje offentleg, og dei grin og seier til meg at dei grin på grunn av meg, og eg veit ikkje kva eg skal seie. Ikkje har eg Klinex, og ikkje hadde du fått det heller, vil eg seie, men eg seier då ikkje det, eg er då snill.

Kanskje det er der problemet ligg. Kanskje ein ikkje alltid skal være snill.

 

Snill og ærlighet skal gå hand i hand, men når ærlighet forveksles med kjærlighet, blir det rot. Då grin menna. Og då står eg der utan Klinex.

 

Eg veit ikkje alltid heilt kva eg skal gjere, eg har alltid vore snill, no har eg vore ærleg, og då burde eg vere snill igjen.

Det blir ein ond sirke som eg ikkje heilt veit korleis eg skal kome meg ut av, Amazonas renn over og eg finn ikkje Klinex til å tørke ho opp. Det er rart dette at ei elv kan vere så sterk, og kan vekse seg stå stor. Og at ærlighet kan gjere så ondt.

 

Eg skal halde fram med å være snill. Og ærleg. Og kjærleg.

Eg må vel jobbe med å vere tydelegare, da.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits