Passiv.




I dag har vore ein underleg, fantastisk, bra, hard, god dag. Eg opplever så mykje når eg går på bibelskule at eg veit ikkje kvar eg skal byrje å berette når eg skal snakke om det eg lærer, kjenner, høyrer, opplever. Dette skulle vere eit spesielt år for meg, og det er det. På godt. Og kanskje litt vondt. Men det er det i alle fall veldig lite av. Innvendige prosesser tek tid, det tek tid å setje seg inn i dette livet og vere ein som ikkje berre høyrer, men som gjer. Det er så lett å sitje på skulebenken og høyre om dei som står ute og kjemper og risikerer livet sitt for trua si, for så å pakke saman skulesakene sine og gå heim utan å tenkje meir over saken. Det er så lett å vere passiv, likegyldig og utvatna, ja, norske kristne har blitt så passive at dei ber ikkje høgt ein gong. Vi svever på usynlege linjer mellom rett og galt, vi tør ikkje å seie ifrå og stå opp for det vi meiner, vi skulle så gjerne, vi burde så gjerne, men alt blir så gjerne og aldri gjort.

Det er så mykje eg burde prioritert, så mykje eg burde få fiksa, så mykje eg burde meistre og få til. Men om det blir fokuset mitt, blir livet eit jag og tru ei byrde, relasjon blir ein kamp og byrder tunge.

Det er mykje ein kan seie. Det er mykje ein kan gjere. Det er mykje ein kan oppleve. Det er mykje ein skal seie, gjere og oppleve.
Men alt kjem ikkje på ein dag. Ting tek tid.
Så lenge ein ynskjer, trur eg vi er halvveis. Så er det berre å gjere. Og ikkje vere passive.
Også greier eg det eg skal greie. Det kreves ikkje meir.

One step at a time.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits