Ein heilt uvanleg prioritet i livet mitt


Eg les lite bker. Veldig lite bker. S lite bker at eg blir redd nokre gonger. Eg skriv jo, og d burde eg lese. Eg blir inspirert til skrive av lese. Men eg tek meg ikkje tid. Eg opner ei bok med fine overskrifter og gode omtaler, og fell i svevn p side 16. Side 19 om den er ekstra god.

vere student bestr jo av mykje lesing. Og pensumlitteratur gr greitt. Snn ca greitt. Eg greier meg i alle fall. Det ligg ei byrde over pensumlitteraturen som gjer at eg greier halde meg vaken, les eg ikkje dette styrk eg, seier eg til meg sjlv, ogs gr det p eit eller anna vis. Men det kan eg ikkje seie nr eg opner ei bok av Jo Nesb eller Jostein Gaarder. D tenkjer eg at; wohoi, her skal eg lese frivillig, ogs fell eg i svevn. Gong p gong.

Sjlv om dette ser ut som ein endelaus og ond sirkel, prver eg meg p nytt. Eg tok med meg tre bker opp til Bod, og eg ser ikkje store hpet i at dei kjem til bli prioritert dei fyrste ra. S d gjekk eg p biblioteket for inspirere meg sjlv til lre og forst korleis eg IKKJE skal bli som journalist. Og tru det eller ei, eg har kome til side 38 i boka "En helt vanlig dag p jobben." Det er rekord, det. Eg er ikkje drleg eller treig til lese, eg tek meg berre ikkje tida og oppmerksomheta. Men lese Hvard Melns sine 38 sider (eg har vel 200 igjen...) om korleis Se og Hr eigentleg fungerer, er jo eit varsko om kva ein kritisk og seris journalistikk skal halde seg unna. S eg seier til meg sjlv at "dette er pensum, les du ikkje dette, s stryk du p livets eksamen," ogs skal eg halde meg vaken i 200 sider til. Flink ja?

Innerst inne s kan eg nok visst eg vil. Eg m berre ville nok.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits