Dance with the feeling

Dagene her i Bod gr s fort, at eg rekk berre vere, ete, flire, sove, g p skulen, trene, pendle, henge, ogs er det snart... eksamen.

Kvar gjekk det av lesinga?

Eg har det s fint her i Nord at eg rekk liksom ikkje gjere alt eg burde, nesten. Alt eg kan. Mykje av dagen gr berre til organisering i hovudet; korleis skal eg komme meg fr A- d det ikkje gr busser, kva slags klee m eg bruke for ikkje bli klissvt 1000 meter til butikken, har eg nok mat i skpet, finne nye kjelder intervjue til nye skuleoppgver, vere sosial, rydde kken, ha besk, dra p besk. Ja. Dagane gr s fort, og lell har eg berre budd her i 3 mnader. Det er jo ingenting. Men eg fler eg har budd her i ei eve, at desse gatene er mine gater, at Bod-venene mine har vore vener i 5 r, eg har budd i toppleilighet heile livet, og slik kan eg fortsette.

Den kjensla av vete at ein er p rett plass her i livet.
Den kjensla.



Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits