No questions asked

Eg venter på at Frank skal kome inn døra med rosaturkise sure smågodtflasker som smaker søtt og surt og godt på tunga. Eg sit heime i leiligheta i Bodø, alle stearinljosa er tent som vanleg, og eg sit i pysjen. Ikkje heilt som valeg. Eg er ikkje i form, det er nokre små usynlege menn som slår spikarar i magen min, så eg har vridd meg i senga og dopa meg ned på kvite piller som heiter ibux og paracet, drukke nok vatn, fått nok frisk luft, sove lenge nok, ete rett mat. Kanskje rosaturkise smågodtflasker hjelp, tenkte eg, og Frank køyrer på butikken. 




I dag køyrde han heilt inn til sentrum, berre for at eg kunne springe inn på biblioteket i tre minutter og finne "Det største i verden", fordi eg er fan av alt som heiter Herborg Kråkevik og tolkninger av Bjørnstjerne Bjørnson. Ei av veras finaste kvinner, ho Herborg Kråkevik er skodespelar, filmen er norsk og håret hennar er ein løvemanke utan like, eg tenkte vi skulle sjå filmen i kveld, kanskje Frank kan forelske seg i Kråkevik nett som eg tenkte eg, den filmen kan vi sjå i kveld, men i kveld blei i ettermiddag, fordi eg er sjuk og qiuzen vi eigentleg skulle vere med på, er ikkje for sjuke folk. Den er for friske. Så då blir vi heime, det blir ingen quiz, vi skal sjå "Det største i verden" og eg skal ete rosaturkise smågodtflasker og bli frisk.

 

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits