Dit du veit

Eg kjem heim og ynskjer at eg hadde ein støvsugar, brune kvardagspumps og Paris rett utanfor døra mi, at toasten smakte like godt når eg laga han som når Olivias laga han, at leppestiften held heile dagen og at appelsin- og banante var noko som var lett å få tak i. 

Eg står der, søkkvåt, det drypp frå håret, frå augevippane, frå nasen, eg blunker, mange gonger, riv av meg skoa og sokkene og spring inn på badet så dei kalde, nakne føtene mine kan varme seg på halvvarmt, godt slitt golvbelegg frå 70-talet.

Eg tenkjer at livet mitt er ein slik kontrast til det det kunne vore i ei bok, men samstundes ser eg meg sjølv som hovudrolleinhaveren i filmen om mitt liv. 

 







Eg sit i sofaen, sit med ljos, sit med teppe, sit med tekopp, radioen i bakgrunnen. Radioen spelar ein song. To songar, fleire songar. Tenkjer at det kunne blitt ein fin scene. Eg, tekoppen, sofaen, musikken. Ei scene om ho jenta som ikkje Paris utanfor, men som hadde regn og kjærleik og von og draumer og mange ord.

 

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits