I need you to carry this load

I går var eg og Margrete på Fretex. Det hender vi er på Fretex, og det liker vi godt. Eg går alltid ut med noko. Margrete med. 

Eg prøvde ein kjole som snart er møllspist, så gammal er han. Men han var så sær, at eg sa til Margrete: den tek eg. Så tok eg den. Eller, kjøpte den da.

Som om ikkje det var nok (å finne ein sær kjole som ein faktisk tenkjer ein kan få bruk for,) så fann eg ein kommode eg. Til 150 kr! Då blir ein nøgd då. Men ein blir ikkje så nøgd når ein ikkje får den inn i bilen. Det er då ein treng ein Fretex-mann som kjem ut for å hjelpe to hjelplause kvinnfolk, og prøver å forklare at ein kan skru av beina på kommoden så den får plass i bilen. Tusen takk til denne mannen.

Så var det å kome seg heim da med denne kommoden, uten Margrete eller hjelpsam mann, ingen mann i det heile tatt faktisk. Eg såg nokre 7-åringar leike i gata, men tenkte at dei skulle få sleppe å bære så tunge byrder i ung alder. Så eg tok kommoden under arma. Det høyres i alle fall bedre ut enn at eg faktisk reiv og sleit meg opp dei tre etasjene til leiligheta. Eg var så svett når eg hadde nådd toppen at det føltes ut som ein PT-time. Ikkje det at eg har hatt PT-timer, men eg kan forestille meg at det må vere like grusomt å bære ein kommode tre etasjer opp som å bli pressa av ein personleg trenar.

Etter ein seiersdans kor eg dansa av meg svetta, skrudde eg på beina og satte opp kommoden. Å. Fryden. 


Alle møblane eg har kjøpt opp igjennom åra er i tre, dei er kvitmala og kjøpt på gjenbruk. Slikt liker eg. Keep them coming. Gjerne med avtagbare bein. Og helst ein mann med på kjøpet.



Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits