Tankeboks.







Det er så lett å sette andre i boks. Ikkje minst seg sjølv. Og Gud.

Ho kan gjere det. Eg kan berre gjere dette. Gud kan kun gjere det der.

 

Når vi set andre, oss sjølv og Gud i bokser, er vi plutseleg så låst. Firkanta. Vi har vårt område, vår plass, vår kunnskap. Eit von om tryggleik.

Å setje begrensninger på meg sjølv og andre er eg så himmla flink til. Eg kan berre gjere dette. Reise dit. Gud kan berre gjere dette med livet mitt. Han der kan berre få dette ut av livet sitt, av meg, ho der kan berre vere her, eg kan berre vere der, saman kan vi berre utrette akkurat det her vi jobbar mot.

"Tenk utanfor boksen," lærde eg på vidaregåande. Eg skulle levere oppgåver i design, og aller helst vil du kopiere sidemannens plakat fordi du ikkje greier å finne på noko genialt sjølv. Nett der finn ein to bokser: 1) Korleis skal ein tenkje utanfor boksen når den er alt du kjenner til? Og 2) Du har allerede plassert deg i ein boks med å seie at du ikkje kan prestere noko over emne.

 

Vel. Eg skal byrje å slå ned pappeskene. Heldigvis er ikkje boksene laga av betong. Med nokon kraftspark ligg eskene under meg. Og dit skal eg kome. Eg har allerde kome nok ut av boksen til å innsjå at eg er i ein. Det kaller eg ein god start.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits