Take it icy

I morges brukte eg over ein time på å ringe rundt til eit titals forhandlere for å høyre om nokon kunne gje ein stakkars tysk turist eit yamaha-dekk til motorsykkelen hans. På gebrokken engelsk prøvde han å foklare meg måla på dekket, og eg prøvde å forklare vefsninger, raumaværinger og trøndere kva slags type dekk han måtte ha. Og til slutt gjekk det. Tyskeren blei så glad at han gjekk bort til isdisken, tok ein is og sa: sweets for my sweetie, og kjøpte isen til meg som takk for hjelpa. Vel, eg seier ikkje nei takk til frukostis eg altså. Èin time i telefon er jo litt hovudbry.

Eg har alltid vore ho som sit i telefonen. Allereie på barneskulen var eg av dei som ringte rundt når vi hadde skuleprosjekt og oppgåver, fordi eg synest at telefonen var en bra og praktisk ting. Einaste skrekken for telefon eg har, er når telefonen ringer, og det passer skikkelig dårlig for meg å ta han, eg blir litt stressa når telefonene ringer, det er liksom eit ansvar ein har å plukke den opp, sjøl i dei travlaste tidene, for tenk om den som ringer er i naud, og berre MÅ ha tak i meg. Slik tenkjer eg. Difor hopper eg ofte etter telefonen når den byrjer å hyle, men for å stresse meg sjølv ned har eg byrja å ha den på lydlaus så eg ikkje blir så satt ut når den pip. Og da høyrer eg jo ikkje om folk er i naud...

Bla bla bla. Morgonpjatt.

Isen var i alle fall god. Tyskeren skal ha fått tak i dekket sitt, og eg drikk kaffe for å halde meg vaken. Uvant å stå opp kl. 07 når ein har hatt ferie i to veker og sove til kl 12 nesten kvar dag.



 

 

 

Én kommentar

Britt

05.06.2012 kl.15:36

Koslig med slike turister da:) Og bra han fikk dekket han skulle ha...

Skriv en ny kommentar

hits