Du. Og berre du.

Eg hugser det som om det var i gr. Eg i den raude kpa og den ubehagelege buksa som nokre meinte eg kledde s godt, du i hghalsa genser og frakk. Eg trudde eg skulle besvime d du kom slentrande. Du var s...du var den eg hadde venta p. Du visste det berre ikkje.

Dagane som kom og gjekk etter den dagen, gjekk alt rundt. Eller, kanskje ikkje eg gjekk, eg flaug.

Sommerfugler i magen er ein klisj, eg vil heller kalle det ei svevnlaus tilstand. Eg gjekk ned fem kilo, t ikkje, sov ikkje, var s redd for at det heile var ein draum.

Eg har skreve dikt og kort og brev og smsar og hjerter i margen med Frank i s lenge eg kan hugse no, "det har alltid vore oss, det skal aldri vere noko anna," eg har vore sint og slamra med dra, nekta snakke, lagt p telefonsamtalen. Eg har bakt kaker s han har lagt p seg 5 kg og beundra han nr han ikkje veit at eg ser, venta p han i timesvis, hyla over at han er min, tenkt at han m vere veras raraste mann som vil ha meg, kokt suppe p natta og ripa opp bilen hans, hatt p meg yndlingskjolene hans, kjent lukta sterk mann rundt meg, undra meg over korleis i all vera eg greide lure han til ville ha meg.

Dei fleste trur at Frank kom etter meg. Sanninga er at det var eg som hadde sett meg fore f han.

Og det ordner seg alltid for snille piker.


No har Frank vore min i over eit r, min beste venn i to r og ein eg var s forelska i s alt for lenge. Eg er framles forelska, framleis spend, framleis tpeleg. Berre meir vand.
Og det gjer at eg greier sove og ete.




n kommentar

Camilla Albertine

21.11.2012 kl.17:14

<3

Skriv en ny kommentar

hits