Du. Og berre du.

Eg hugser det som om det var i går. Eg i den raude kåpa og den ubehagelege buksa som nokre meinte eg kledde så godt, du i høghalsa genser og frakk. Eg trudde eg skulle besvime då du kom slentrande. Du var så...du var den eg hadde venta på. Du visste det berre ikkje. 

 

Dagane som kom og gjekk etter den dagen, gjekk alt rundt. Eller, kanskje ikkje eg gjekk, eg flaug. 

Sommerfugler i magen er ein klisjè, eg vil heller kalle det ei svevnlaus tilstand. Eg gjekk ned fem kilo, åt ikkje, sov ikkje, var så redd for at det heile var ein draum.

Eg har skreve dikt og kort og brev og smsar og hjerter i margen med Frank i så lenge eg kan hugse no,  "det har alltid vore oss, det skal aldri vere noko anna," eg har vore sint og slamra med døra, nekta å snakke, lagt på telefonsamtalen. Eg har bakt kaker så han har lagt på seg 5 kg og beundra han når han ikkje veit at eg ser, venta på han i timesvis, hyla over at han er min, tenkt at han må vere veras raraste mann som vil ha meg, kokt suppe på natta og ripa opp bilen hans, hatt på meg yndlingskjolene hans, kjent lukta sterk mann rundt meg, undra meg over korleis i all vera eg greide å lure han til å ville ha meg.

 

Dei fleste trur at Frank kom etter meg. Sanninga er at det var eg som hadde sett meg fore å få han.

 

Og det ordner seg alltid for snille piker.

 
No har Frank vore min i over eit år, min beste venn i to år og ein eg var så forelska i så alt for lenge. Eg er framles forelska, framleis spend, framleis tåpeleg. Berre meir vand.
Og det gjer at eg greier å sove og ete.

 




Én kommentar

Camilla Albertine

21.11.2012 kl.17:14

<3

Skriv en ny kommentar

hits